Dlaczego nie zaczynamy od ćwiczeń, jeśli dziecko nie domyka ust? Podsumowanie serii

Jakie sygnały warto uwzględnić?

Podczas obserwacji ustnego toru oddechowego należy uwzględnić różne okoliczności, które mogą pomóc ukierunkować dalszą ocenę i różnicowanie. Niezwykle ważne jest ustalenie, czy otwarte usta występują tylko podczas infekcji, czy również poza nią. Istotną informacją jest również sposób oddychania podczas snu, m.in. czy dziecko oddycha przez sen ustami, czy występuje chrapanie lub przerwy w oddychaniu podczas snu. W ciągu dnia należy zwrócić uwagę, czy przy domknięciu warg widoczny jest wysiłek, czy domknięcie jest swobodne. Warto również zebrać informacje o dotychczasowych konsultacjach medycznych, rozpoznanych alergiach, przebytych zabiegach oraz wcześniejszej ocenie laryngologicznej.

Co wymaga konsultacji?

Jeżeli oddychanie przez usta utrzymuje się lub regularnie nawraca również poza okresem infekcji, warto zaplanować konsultację i ocenę warunków oddechowych. Natomiast jeżeli u dziecka pojawia się wysiłek oddechowy oraz obserwuje się przerwy w oddychaniu – nie należy czekać na planowaną konsultację. Takie objawy wymagają szybszej oceny medycznej.

Jaki może być kierunek dalszej oceny?

Przed rozpoczęciem pracy miofunkcjonalnej należy ocenić warunki oddechowe dziecka. W zależności od obserwowanych objawów może być potrzebna konsultacja pediatryczna lub laryngologiczna. Po uwzględnieniu jej wyników można ocenić funkcjonowanie układu ustno-twarzowego: pozycję spoczynkową żuchwy, warg i języka oraz sposób realizacji innych funkcji oralnych.

Dopiero na tej podstawie podejmuje się decyzję, czy potrzebna jest terapia i jaki powinien być jej cel. Ćwiczenia „na domykanie ust” nie powinny być rozpoczynane wyłącznie na podstawie wyglądu pozycji warg.